Over de rvt en de rvt

We zijn sinds vorige blog weer twee weken verder. Pa is ontslagen uit het ziekenhuis en verblijft nu in een rvt voor binnenschippers op Het Eilandje. Ma zit nog steeds in een rvt in Merksem en zal daar haar “kortverblijf” verlengen tot er een plekje vrijkomt bij mijn pa in het rvt.

Het moet worden gezegd dat sinds pa daar zit er voor mij een grote last van mijn schouders is gevallen. Uiteraard gaan er nog grote en kleine zorgen op ons afkomen, maar het hoofdstuk ziekenhuis is nu afgesloten. Pa doet het goed in het rvt. Hij is meer ontspannen en hij kent er mensen van vroeger. Binnenschippers onder elkaar. Er wordt iedere middag terug in de tijd gedoken, met lossen en laden, varen en schudden, in onze haven of één in het buitenland.

Gisterenavond ging ik naar het appartement van mijn ouders. Even mijn toer doen, de ijskast leeghalen en uitschakelen. Ook de digicorder uitzetten en nog enkele elektriciteitsverbruikers. De diepvries stak nog vol, maar die ga ik binnenkort ook leeghalen zodat ook dat toestel kan slapen.

Het appartement blijft verder nog even onaangeroerd. Als mijn ma haar verhuis doet naar de andere rvt en daar permanent gaat wonen, dan komt ze nog een laatste maal langs. Kijken wat nog mee kan, en dat is het aan ons om het appartement leeg te maken en te verhuren of te verkopen.

We moeten tenslotte vooruit, daar is geen ontkomen aan, maar toch keek ik gisteren even achterom naar “hun” verleden. Ik heb zelf nooit gewoond in het appartement dus emotioneel gezien doet het me weinig, maar het  viel me op hoeveel spulletjes allerlei ze wel niet hebben: glazen, schalen, postuurtjes, foto’s, vakantie-souveniers, … sommige dingen weten ze allicht niet meer dat ze die nog hebben. Maar binnenkort zullen ze er afscheid van moeten nemen. En dat gaf wel even een raar gevoel.

Wordt vervolgd.

 

 

 

Advertenties
Over de rvt en de rvt

Over pa en ma

Mijn laatste blog dateert van 29 december 2017. Met momenten te druk en dikwijls geen goesting. Mag ik dat aanwenden als excuus voor de blogloze maanden? 😉

Maar we hebben het ook druk gehad met minder fijne dingen. Op 19 februari werd mijn pa opgenomen in het ziekenhuis, en dat werd plots heel heftig. Hij werd naar het ziekenhuis gestuurd voor water op de longen, en daar kreeg hij een hartaanval. Gelukkig niet fataal, maar wel ernstig genoeg om hem in een kunstmatige slaap te leggen, en hem eens zeer goed te onderzoeken.

Dat hart had heel wat schade geleden. Er drong zich een hartoperatie op, maar dan kon men nog niet onmiddellijk uitvoeren, de longen moesten eerst herstellen. Maar om de longen goed te laten herstellen moest het hart goed zijn werk kunnen doen. Kortom beide organen hadden mekaar in de tang.

Er werd dan voor een snelle tussenoplossing gezorgd: twee stents in de kransslagaders. Daar kon hij voorlopig wel mee verder, en nu moesten die longen maar eens gaan herstellen. Maar dat gebeurde maar niet. En pa bleef ondertussen in kunstmatige slaap.

Na een 4-tal weken bouwde men de kunstmatige slaap af. Hij werd wakker, maar kon niet veel. Hij lag aan allerlei draadjes en buisjes. Sondevoeding, allerlei medicatiepompen en het belangrijkste: beademing, want zelfstandig ademen lukte maar niet.

Aan dat laatste werd gewerkt en dankzij een tracheotomie werd de beademing via zijn keel gedaan, en was zijn mond vrij. Echter praten kon niet. Ondertussen werkte men ook voort aan het herstel van de longen, maar dat scheen maar niet te lukken.

Na een tweetal weken kon ook de trachea canule worden verwijderd. Spreken lukte wel, maar met een zeer stille en hese stem. Communicatie ging stroef, en pa was met momenten enorm verward. Hij weende veel. Deels van de zenuwpijn (dat ging na een tijdje gelukkig terug over) en deels van ontreddering, want daar lag hij dan. Wat deed hij daar? Wat had hij eigenlijk? Ging het nog wel goed komen? En soms zelfs de vraag waar hij eigenlijk was.

Voor haar eigen comfort werd ma in een nabij gelegen RVT ondergebracht, in kortverblijf zoals dat heet. Ook voor haar is het met momenten allemaal wat verwarrend.

Per dag zagen we pa wel wat beter worden, ook al ging het tergend langzaam. Hij werd per dag uit bed gehaald om in een stoel te zitten. Die momenten werden langer en ondertussen werd ook een “terug-in-beweging” programma opgestart via kinesist (denk ik), met onder andere fietsen. Allemaal erg stroef, maar hij was bezig en het ging de goeie kant op. Dachten we …

Gisteren kwam dan de koude douche. Pa lag ondertussen al 50 dagen op intensieve zorg, en het werd meer dan duidelijk dat de longen niet wilde herstellen. En dat hart daar wilden men niet aan beginnen, te veel risico. Men had hem opgegeven, ze konden niets meer doen voor hem. Meer zelfs: de schade aan het hart was zo groot, dan men zelfs besliste om bij een volgende hartaanval hem gewoon te laten gaan …

Er werd voorzichtig gevraagd hoelang hij had. Een jaar geven we hem nog, zei de arts. Dat is natuurlijk een gokje. Het kan vroeger stoppen, maar voor hetzelfde geld doet hij er nog vlotjes 3 jaar bij.

Oké, we wisten dat het niet zo goed verliep allemaal, maar deze zagen we niet aankomen. Ik heb er een nachtje van wakker gelegen (ik slaap sowieso al slecht, en als mijne molen dan begint te draaien dan lukt slapen helemaal niet meer).

Wat gaan we met deze info doen? Pa is niet meer mee en huilt sowieso al bij elke afscheid (tot nu  toe mochten we maar half uurtje bij hem zijn), kan hij deze info aan?

Mijn ma is iemand die bepaald nieuws niet wil horen, ze blijft steevast in de ontkenningsfase steken. Zij was er sowieso van overtuigd dat eens pa uit het ziekenhuis kwam ze verder zouden gaan waar ze waren gebleven. Maar dat was ons al na de eerste week duidelijk, dat zou niet meer kunnen. Ma denkt dat pa nog altijd gaat rondrijden met haar rolstoel, maar die inspanning kon hij al niet meer aan, en nu helemaal niet meer. Mijn pa was ooit een boom van een vent, en nu is hij nog maar een schim van zichzelf.

Er wachten ons nog moeilijke momenten.

Over pa en ma

Over een minder leuke avond

Vorig jaar rond deze periode gingen we met een deel van de familie naar Wintervuur, een evenement in Bokrijk. Het was koud, maar gezellig. De huisjes waar Bokrijk om bekend staat waren niet open, maar in de plaats bood men een heus vuurspektakel, gezellige kraampjes en voor de kids allerlei kermisattracties verspreid over het park. We vulde er met gemak onze avond. Eten en drinken, genieten van de sfeer en van de kids, en tenslotte van het vuurwerk.

Dat zouden we dit jaar nog eens dunnetjes over doen. Maar zo leuk het vorig jaar was, zo hard sloeg het dit jaar tegen.

Het begon al met gezaag en gejank in de auto van de kids. Het was twee dagen goed gegaan, maar nu was iedere aanleiding goed om continue het conflict met mekaar op te zoeken, was resulteerde in steggelen en janken.

In het park aangekomen deed oma, die was meegereden met ons, een gul gebaar en gaf beide koters een briefje van 10 euro, dat mocht dienen om op te doen in de attracties.

En in plaats van te bedanken vond mijn zoon het weer nodig om inhalig te zijn. “Ik had liever 20 euro gehad!” – Ik zakte door de grond van schaamte. Dat zijn zo de momenten dat ik hem mijn zijn kop tegen de muur zou kunnen slaan. Altijd inhalig, nooit genoeg, altijd het onderste uit de kan willen halen. We hebben hier al veel babbeltjes met hem over gehad, maar de boodschap schijnt maar niet aan te komen.

Wat later keken we naar het vuurspektakel, en plots ging ieder een andere kant op. De kids drongen tussen de massa en ik mocht maar hopen dat ze ons zouden terugvinden (en wij hen). Mijn schoonmoeder had het ijskoud en zocht wat verder een vuurkorf op, en mijn vrouw ging frietjes halen. Daar stond ik dan. Zelf kou te lijden. Ik kon niet weg omwille van de kinderen. Mijn voeten en benen verstramde, en mijn rug blokkeerde van de vrieskou. Ik werd er niet vrolijker van.

En een klein halfuur later kwam mijn vrouw er aan met een puntzak frietjes. Geen idee wat er mis liep maar de bovenste laag van de puntzak hing plots op mijn jas en mijn hand. Alles vol mayonaise. Dat in samenwerking met pijn, kou en het gegeven dat de kinderen continu van ons wegliepen, maakte dat ik het strontbeu werd. Heel even had ik iets van foert we gaan naar huis, maar ik zou mij wel herpakken.

De jongste, die had aangegeven geen frietjes te willen, besloot toch om frietjes te willen. En terwijl wij opspeelden tegen hem, gaf oma hem frietjes. En dan ben ik helemaal om te ontploffen! Is dat de rol van grootouders? Of het nu mijn eigen ouders zijn, of mijn schoonouders, blijkbaar vindt men het plezant om onze rol als ouder te ondermijnen waar we bij staan.

De volgende moment wilde ons koters in de “rappe rups”. En na het ritje kwam een vriendelijke dame hen uit het karretje helpen, dat dacht ik tenminste. Ze deed de vergrendeling open en duwde (jawel!) onze kinderen er uit, en ging dan ostentatief voor het karretje staan om aan te duiden dat niemand het moest riskeren om het van haar af te nemen, terwijl haar man en kinderen naar haar toeliepen.

Binnen de kortste keren had ik het aan de stok met haar man, een Limburgs opdondertje dat als enigste verweer met zangerig stem gaf: “Doe eens normaal!” – en daarbij nog eens tegen mijn schouder pookte om te zeggen “bol af!” – Een derde persoon kon mijn kalmeren en zei: je hebt gelijk, maar laat het zo, die mensen zijn het niet waard, ze weten niet beter.

Later op de avond zou een ander Limburgse familie ook mijn kinderen opzij duwen aan het schietkraam. Het zou te kort door de bocht zijn om te stellen dat iedere Limburger zo is, maar die avond liet ik mij verleiden door kortzinnigheid en had ik het wel even gehad met onze Limburgse medemens.

De jongste telg had aan een kraampje een speelgoedje gewonnen, een nep iPhone en was daar enorm mee in de wolken, maar jankte zich een uur later een oog uit omdat hij zijn smartphone ergens had laten liggen.

Onderweg naar huis werd de eindconclusie door mijn vrouw en mezelf gemaakt: Dit was geen succes te noemen, volgend jaar slaan we wel eens een keertje over.

Over een minder leuke avond

Over 2017

Het is 27 december en het einde van 2017 komt in zicht. Zeker geen slecht jaar, wel een raar jaar. Anders dan anders.

Toen ik 30 werd vroeg mijn moeder me of ik eindelijk eens volwassen ging worden. Ze vroeg zich openlijk af of het wel oké was dat ik nog naar festivals en concerten ging. Mijn liefdesleven was ook een rommeltje en voorts had ik zelf al spijt dat ik de kaap van 30 had gepasseerd. Het klonk plots allemaal zo serieus, en daar had ik echt geen zin in.

Dit jaar ben ik 44 geworden. En als ik even terugblik op afgelopen jaar mag ik stellen: ja, ik ben eindelijk volwassen geworden. 2017 heeft daar voor gezorgd. Eigenlijk heb ik daar in 2016 de zaadjes voor gepland, en in 2017 heb ik de dingen mogen oogsten. En als ik heel specifiek mag zijn: de laatste twee maanden hebben het zelfs in een stroomversnelling gebracht.

De dood van Ernesto heeft voor mij heel wat stof tot nadenken gegeven. Een abrupte beslissing met betrekking tot het werk. En ook het gedoe laatst op een familiefeestje. Beide issues hebben mijn zelfrespect, maar ook het respect voor mijn gezin aangezwengeld. Alles is eindig, dus maak er maar beter iets goeds van.

Maar het begon eigenlijk allemaal in 2016. Ontslag gevraagd en gekregen. Ook verhuisd in 2016. Een nieuwe start gepland, en in 2017 stukje bij beetje de nieuwe start mogen oogsten.

Het werk was wat zoeken en aanmodderen, maar nu op het einde kreeg dit plots een nieuwe wending. Het is nog te vroeg om een balans te maken, maar het is nu al zoveel beter.

Ondertussen wonen we dik een jaar op het nieuwe adres. En ik woon er graag. Het huis heeft karakter en is dus geweldig. De tuin ook, en het zwembad nog meer. Natuurlijk zijn er nog projecten in en aan het huis, maar nu eerst even terug geld sparen. Rome is ook niet op één dag gebouwd.

 

Vrienden. Ik ken veel volk, maar ik ben niet altijd even sociaal. Over het algemeen ben ik geen cafébezoeker, en ik hou ook al niet van voetbal of andere sporten om te doen of te kijken. Daarmee zet ik mezelf serieus aan de zijlijn als het over het sociale gaat. Maar dankzij onze kinderen, die wel sporten, hebben we aansluiting gevonden bij een toffe groep mensen, die ik ondertussen echt wel als vrienden mag rekenen. De dood van Ernesto heeft ons allemaal wat dichter bij elkaar gebracht.

Vakanties. Na jaren aan zee, bungalowparken en all-in hotels, wat matige tot soms slechte vakanties opleverden, hebben we ook daar ons ding gevonden. Mijn lieve vrouw en ik rijden liever rond om dingen te gaan bezoeken, dan heler dagen aan een zwembad te liggen. Voor onze kindjes een hele aanpassing. Nu is nog zaak om evenwicht te vinden in onze vakanties. Cultuur in de brede zin van het woord voor ons, en toch ook spel en plezier voor de kids. Dit jaar hopen we dat te vinden tijdens onze Potter & Potter reis.

2018 zal dan weer het jaar worden waarin we op financieel vlak evenwicht gaan moeten vinden. De crisis laat zich stevig voelen, en we hebben afgelopen jaar moeten ondervinden dat we goed hebben geleefd, maar dat dat ook niet meer kan zoals voorheen.

2018 zal ook het jaar worden waarin we mijn ouders nog dikwijls op allerlei manieren gaan moeten depanneren. Lichamelijk boeren ze al jaren achteruit, maar mentaal zijn ze dit jaar sterk achteruit gegaan. Het lukt hen allemaal niet meer zo goed. En dat besef hebben ze lange tijd tegengehouden, maar dat begint nu toch ook zoetjes aan door te dringen.

2017, het jaar dat ik door luiheid een rib brak, en het jaar dat ik eindelijk volwassen werd. Maar gelukkig nog niet helemaal, het moet nu ook niet te serieus worden 😉

 

Over 2017

over het werk, ziek zijn en de kerstdagen

Ik moet nog steeds een beetje mijn draai vinden op het werk, maar ik heb er geen slecht gevoel bij. Toegegeven dat ik nog veel moet leren, zowel over de fabriek en de mensen, maar ik heb terug het gevoel nuttig werk te leveren, en dat geeft zoveel voldoening.

Vorig week zat ik met een hoestje. Niet ongewoon, half België lag te hoesten en te snotteren. Je hoorde al bij de elite als je dat niet zou doen. Maar het hoesten werd erger en dat gepaard met mij echt ziek beginnen te voelen. Bezoek aan de dokter: bronchitis en 3 dagen thuis.

En dan kwam de kerstfeestjes er aan. Diegene die mij kennen weten dat ik geen fan ben en dat ik deze dagen eerder onderga. En nu na het tweede kerstfeestje kan ik weer zeggen: we hebben het weer overleefd, we kunnen er weer een jaartje tegen 😉

De kerstfeestjes is ook ieder jaar zo een gedoe: het eten en de pakjes. Mijn ouders hebben enerzijds bepaalde wensen en anderzijds zijn ze per jaar minder goed mee, en moet alles 20 keer opnieuw worden besproken. Vermoeiend.

De pakjes proberen wij ieder jaar opnieuw te downsizen vanwege tijd en geld, maar mijn zus en ouders proberen dat toch ieder jaar weer te upgraden. Eerlijk gezegd: dat kost ons toch ieder jaar weer een bom vol geld. Gelukkig een kleine bom omdat mijn lief en ik het bewust klein houden.

Soit, rest ons nu nog oud- en nieuwjaar. Oudjaar vind ik nog leuk, dat is gewoon eten met vrienden. Zeer ongedwongen sfeer. En dan rest er ons nog nieuwjaar. Dat is eigenlijk een kopietje van het kerstfeest met mijn familie. Ik ben de feestjes en het overvloedig eten meer dan kost beu, maar mijn ouders staan er weer op om opnieuw samen te komen en een hele rijsttafel te laten voorzien (jep, wij hangen er aan om 4 feestjes te organiseren –  dat is weliswaar onze eigen keuze, maar dat geeft ons de mogelijkheid om de kindjes op nog een redelijk uur in bed te krijgen en toch nog bij het volk te kunnen blijven zitten).

En dan zijn de feestdagen voorbij. Enerzijds opgelucht en anderzijds duurt het dan weer even eer er weer een lang weekend of verlofje aankomt

Maar we trekken ons dan weer op aan de kleine dingetjes. En zo kabbelt het leven rustig voort …

over het werk, ziek zijn en de kerstdagen

Over de nieuwe uitdaging

En de titel zegt het al, het is ook echt een uitdaging. Waar ik de voorbije negen maanden op een “postje” zat waar ik meestendeels van de tijd weinig om handen had, zit ik nu op het tegenovergestelde. Er ligt werk op de plank, en veel!

Waar ik op de vorige plek amper uitleg of begeleiding kreeg, heb ik hier de eerste dag al meer uitleg gekregen dan op de vorige 9 maanden samen. Dat zegt véél over het vorige, maar ook veel over het huidige. De info wordt hier met karrevrachten aangebracht. Met momenten soms te veel om het allemaal in één keer te kunnen vatten of te kunnen onthouden. Maar soit, verwerken maar. Mijn kop lijkt ’s avonds altijd op een meloen die op ontploffen staat.

Doe ik de job graag? Ik heb daar nog niet voldoende zicht op, maar een feit is wel dat ik terug voldoening krijg, al was het maar omdat de dagen terug gevuld zijn.

De vrijheid is ook wel een pak minder. Geen glijdende uren meer, verlof minstens een week op voorhand aankondigen. En ondanks dat ik in een kantoor met ramen zit, lijk ik wel in een bunker te zitten: geen gsm bereik, geen mobiel internet. Misschien is dat allemaal zo slecht nog niet. Want een gsm die continu berichtjes allerhande uitspuwt, … ik ken mezelf, ik moet altijd eens gaan piepen. En daarvoor heb ik momenteel geen tijd voor.

wordt vervolgd 😉

 

 

Over de nieuwe uitdaging

Over gedaan met feestjes op maat

Afgelopen zaterdag verjaarde mijn oudste zoon. De naaste familie en schoonfamilie werden uitgenodigd. Vrienden konden er helaas niet bij zijn, omwille van plaatsgebrek. Achteraf gezien heb ik liever onze vrienden erbij dan bepaalde leden van de familie.

Maar dit feestje is bij mijn vrouw en mezelf toch even in het verkeerde keelgat geschoten. En wel hier om:

Vele weken vooraf werd aan de genodigden verteld welke dag en om welk uur ze werden verwacht. Zaterdag om 14u.

Het begon met mijn zus een 2-tal weken vooraf. Ze kondigde aan er pas ’s avonds bij te zullen zijn. Ik liet verstaan dat het een namiddagfeestje was, er was geen ’s avonds, een kinderfeestje weet je wel. Maar ze wilde de boodschap niet begrijpen, laat staan aanvaarden. “Wie komt er nog allemaal? En wat is het avondeten?” – “Er komt niemand ’s avonds, het is in de namiddag te doen, en het wordt zeer klassiek een stukje verjaardagstaart”, gaf ik nog mee. “Dan vormen wij de 2de shift”, gaf mijn zus aan, en ze vroeg wie er nog kwam naar de 2de shift. En toen ze hoorde dat zij de enige waren, stelde ze voor om nog koppel x en koppel y uit te nodigen.

Hoe we het ook duidelijk maakten, ze had haar zinnen gezet. En dan besloten we maar om frikadellenballetjes, kriekjes en brood te serveren. Pittig detail is dat bij het vorige familiefeestje er ook moeilijk werd gedaan over pizza dat toen werd geserveerd, “want dat is geen eten!” – Toen werd er ook gevraagd wat het avondeten was, en toen ik zei dat het allemaal taart en pizza was, op verzoek van de jarige, dramde ze dan maar door dat ze dat niet moesten hebben en dat ze na het feestje wel op restaurant zouden gaan. Datzelfde feestje waar ze ook vroeg of er niets met alcohol was, toen iedereen appelsap dronk (het verjaardagsfeestje van de jongste zoon).

Maar we wijken af, we keren terug naar het  feestje van voorbije zaterdag. De grootouders van onze jarige waren prima op tijd, de rest niet. En al snel kwamen de sms’jes binnen. De meter en haar vriend kwam een half uur later. De tante en haar vriend zouden anderhalf uur later komen en gaven nog doodleuk mee: “begin maar met de taart, naar ons moet je niet kijken” en mijn schoonzus en haar man lieten dan weer weten dat ze pas twee uur later zouden komen en dan het maar een binnen en buiten was.

Die tante, daar kan ik ook nog wel een alinea over kwijt: Als je hen uitnodigt, dan wordt het ook altijd een spelletje enkele dagen vooraf, en dat duurt tot een uur voor het feestje start. Die sms’jes die binnenkomen achter elkaar met telkens enkele uren of max 1 dag tussen: “Wij kunnen er niet bij zijn” – “Wij komen toch, maar met 2” – “De kinderen komen ook mee” – “Mag de zoon zijn lief mee?” – “De dochter komt misschien mee, het is voetbal” – “De kinderen komen toch niet mee” – “Mijn vriend komt mee, maar voor even, hij eet niet mee” – “Wij komen enkele uren later, en daarna moeten we nog ergens naar toe” – En dan komen ze inderdaad later, en eten al bij al toch wel gezellig mee en soms hebben ze dan onverwachts toch nog iemand mee die er eerst niet bij zou zijn. En zo gaat dat ieder feestje opnieuw. Je kan er totaal geen staat op maken.

Het feestje dus. Daar zat mijn zoon ietwat teleurgesteld. Het grote gloriemoment, de taart met de kaarsjes, vond de helft niet belangrijk genoeg om er bij te zijn. Ik voelde met hem mee, ik begreep zijn teleurstelling.

En dan, nadat we enkele uren verder waren, kwam het hoogtepunt, al was het eerder een dieptepunt te noemen. Mijn schoonzus en haar paranoïde man (sinds voorbije zaterdag noem ik hem zo), begonnen weer te zeiken over de foto’s.

In het verleden kregen we de vraag om hen niet te taggen op Facebook. We hielden daar rekening mee. Het jaar daarna kwam de vraag om foto’s waar ze op de voorgrond stonden, niet te plaatsen op Facebook. Deze wens werd ook ingewilligd, en om ook van dat gezeik van af te komen, werden beide op Facebook ontvriend. Want, zo kondigde ze aan, Facebook gebruiken wij enkel voor onze vrienden. Bam, de leden van de familie wisten ook weer waar ze stonden.

En dan kwam het volgende gezeik er aan: Mijn schoonbroer had gezien dat hij op één enkele foto ergens in de achtergrond was te zien. “Zo, dat is interessant!”, antwoordde wij, “Wij zijn geen Facebook vrienden meer, en nu lig je nog te emmeren over die foto’s”

Hij wist ons te zeggen dat hij die foto bij iemand anders had gezien, m.a.w. hij ligt te zoeken en te zoeken tot hij iets vindt om over te zeiken. Nou dat werd dan plots een zeer pittige discussie. De reden die wij geserveerd kregen van hen vanwege het moeilijk doen over die foto:

  • Facebook diende alleen voor de vrienden, daarna werden het de vrienden van Amerika (het is maar waar je je prioriteiten legt)
  • De collega’s keken mee (Ah, hebben ze dan een clausule getekend bij hun werkgever dat ze niet naar feestjes mogen gaan? Zeker niet bij familie)
  • Er was bij hem op het werk al 4 collega’s ontslagen omdat ze waren gezien op Facebook (Iedereen kent wel de verhalen van bazen op het werk die al eens mee komen kijken, maar zolang je geen foute dingen doet, zoals op vakantie gaan tijdens een periode van ziekte, of maatschappelijk foute dingen, is er naar mijn weten nog nooit iemand ontslagen – in tegendeel zelfs, men vindt het zelfs prettig om de werknemer ook eens op gezinsvakantie te zien)
  • En ze willen privacy! (Dat zegt dan de man die voor zowat alles in de wereld een app heeft, en dat allemaal met zijn auto linkt, en zo heel België rond rijdt – ik moet hun teleurstellen: Privacy bestaat niet meer in deze tijd, overal hangen camera’s, overal laat je een digitale vingerafdruk achter, men weet alles over jou, wie je bent, wat je eet, wat je interesseert,  …)

De discussie werd op bepaalde moment zo fel en grimmig dat ik luidop zei: “Zijn jullie dan beschaamd om je eigen familie? Als dat zo is, blijf dan liever weg!”

Bam! Het werd stil aan tafel.

En dan kwam de boodschap van mijn paranoïde schoonbroer: “ik vind dat je overdrijft!”

Later die avond na het feestje, besprak ik dit met zij die mijn liefde deelt. Ze was niet zo blij met mijn uitspraak, maar ze kon het wel begrijpen. En we hadden het nu wel gehad met iedere keer weer de feestjes op maat.

  • Ze komen op het uur dat zij er goesting in hebben
  • Ze doen moeilijk over eten en drinken
  • Er mogen geen foto’s worden genomen, want ze zouden er misschien toevallig eens kunnen opstaan

Het getuigde van weinig respect voor ons en voor de jarige in het bijzonder. Tijd om daar eens paal en perk aan te stellen.

Volgend feestje komt er vooraf een boodschap naar de genodigde: je komt op tijd, je eet en drinkt wat er is, en er wordt niet meer gezeikt over die foto’s. Lukt dat niet? Dan hoef je niet te komen.

 

 

Over gedaan met feestjes op maat