Over het kiezen van een job … deel 2

Ik had het aanbod weggewimpeld van enkele weken terug, en mijn zinnen al halvelings op een ITC opleiding gezet. Een deel in mij was opgelucht, maar een ander deel in mij kreeg spijtgevoelens. Misschien had ik te overhaast een beslissing genomen.

Zou ik hen terugbellen? Ik besloot mezelf even wat rust te geven. Drie dagen later belde het bedrijf mij zelf terug. Men vroeg zich af waarom ik was afgehaakt. Ik legde mijn bekommernis uit en ik werd opnieuw uitgenodigd voor een gesprek.

Dit gesprek was met een ander afdelingshoofd, en deze man luisterde aandachtig naar mij, maar had zelfs ook iets concreets te bieden. Ondanks ik van diploma een graduaat ben (bachelor heet dat tegenwoordig), kreeg ik een functie aangeboden als Proces Engineer. Niet te dikwijls op de baan, meestendeels op kantoor, dicht bij de school van mijn zoon. Dat klonk als muziek in de oren.

Enkele dagen later werd ik opnieuw uitgenodigd bij het bedrijf voor wie ik werkelijk zou werken (bovengenoemde is hun klant naar wie ik zou worden geattacheerd) om te tekenen, maar ook om het loonvoorstel te bespreken.

Ik kon er wat bij krijgen en out of the blue sprak men daar plotsklaps over een bedrijfswagen. Ik mag hem zelf niet kiezen, maar het zou in de categorie liggen van een Audi A4, Volvo V60 of BMW 3 Touring. Ik ben nu niet zo met auto’s bezig (zelf tuf ik momenteel rond in een Berlingo wiens carrosserie al wat blutsen en krassen vertoont), maar dat aanbod klonk me niet fout in de oren.

Na het nodige papierwerk ’s anderdaags te ondertekenen was ik bijna klaar voor de nieuwe job. En ondanks ik zou starten begin februari heb ik al wat huiswerk gekregen:

  • een lesboek mbt veiligheid doornemen + bijhorend examen
  • in de loop van januari reeds op training gaan.

En we zijn weer vertrokken 😉

 

Over het kiezen van een job … deel 2

over de tijd van toen

Ik ben een kerel van 43, maar ik heb een voorliefde voor oude, lees retro, dingen: verhalen, foto’s, boeken, dorpen, huizen, …

En ook al is Berendrecht net als alle andere dorpen aan het moderniseren, toch mag ik genieten van de tijd van toen. We hebben een huis gekocht van een kolen- en drankhandelaar, een begrip in die tijd hier in het dorp. Eerlijk gezegd verraadt het huis eigenlijk niets van zijn voorgeschiedenis. Het zijn enkele mensen op leeftijd in de straat die mij kwamen vertellen dat vroeger de douaniers mee naar zolder werden gelokt voor “ne druppel” en een kaartje te leggen. Zo ging dat in die tijd, iedereen moest er wat aan verdienen, maar overal kneep men te gepaste tijden wel eens een oogje toe. Daar zouden de politiekers van nu beter eens een les aan leren, toen loonde hard werk nog.

Mijn overbuur, 63 jaar, stak deze week een envelop in de bus, met een brief en 3 foto’s uit de oude doos. Foto’s die 56 jaar oud zijn. Heerlijk 🙂 Bedankt beste man!

Het zijn foto’s van hem als communicant en zijn ma en tante, op hun oprit, met op de achtergrond het gebouw van de kolen en drankhandel van toen. Ons huis stond er nog niet eens. Op de achtergrond zien we ook een oude Opel Olympia staan, zulke mooie wagens maken ze niet meer.

Ondertussen leer ik mijn dorp kennen. Die dingen die er nog wel zijn, maar ook dat wat is verdwenen. Zo had Beirendrecht (jaja, u leest dat goed) vroeger een eigen haventje en een bijhorend suikerfabriek. Die dingen zijn helaas verdwenen, alleen enkele oude foto’s getuigen nog uit die tijd.

Binnenkort, op een vrije zondag, wil ik opnieuw naar het Lillo poldermuseum gaan. Een bescheiden museum met enkele ingerichte stijlkamers (een café van toen, een klaslokaal, de bakker, de begrafenisondernemer, …). Ik hoop daar ook een  boek te vinden van Beirendrecht met nog wat foto’s uit de oude doos.

Ondertussen heb ik op het internet ook nog enkele oude kiekjes gevonden, mijn zoektocht gaat rustig verder 😉

 

over de tijd van toen

Over het kiezen van een job …

Een tijd terug had ik dan een sollicitatiegesprek om u tegen te zeggen. Het duurde vlot twee uur, en ik heb toen met drie mensen gesproken. Ik hield er een dubbel gevoel aan over.

Langs de ene kant gaat het over materie die ik graag doe, maar langs de andere kant kreeg ik twijfels. Werd het niet eens tijd om iets anders te gaan doen? Leerkracht?! Het was me al meermaals ingefluisterd. Maar toen ik vorige week mij eens ging verdiepen schrok ik toch wel de verdiensten.

OMG … leerkracht moet je echt wel als roeping zien. Het startloon was echt mager … daarvoor kon en wou ik het niet doen. Ik zou 20 jaar in het onderwijs moeten staan om het loon te bereiken dat ik nu heb. Nu wil ik wel inleveren, maar niet dat.

Automatisch kwam ik dan terug uit bij Twilight Zone: Proces Automatisatie of ITC?

Nu maandag heb ik opnieuw een gesprek, op mijn vraag, met iets specifiekere job inhoud. De eerste keer was het allemaal wat vaag: “wij zien hier mogelijkheden, maar ook daar, of ook op die afdeling, of misschien wel in die materie …” – daar heb je niets aan. Als schoolverlater is dat ok, maar als kerel van 43 wil je wat meer vlees aan dat been, anders kies je een lege doos die ze nog moeten vullen.

Wordt het toch niets? Dan kunnen we nog altijd voor ITC opleiding kiezen. Want laat het ff duidelijk zijn, ik zit in een luxepositie: uitbetaald en thuis tot 14 oktober 2017 … is dat niet mooi? 😉

Over het kiezen van een job …

Over verstikkende relaties – deel 2

Na wat aan en af gedoe, na de vraag voor wat ruimte van haar aan hem, kwam dan gisteren het nieuws dat hij voor iemand had gekozen. Zij is er kapot van. En misschien niet zo zeer kapot van hem zelf, als wel van het hele plaatje.

Hij stelde eisen, zij probeerde zij eisen in te wilgen, voor hem ging het niet snel genoeg en zij mag nu het gelag betalen. Hier heb ik maar één antwoord op: Ander en beter!

Maar ondanks dat heb ik toch te doen met de vriendin, ze verdient beter.

Over verstikkende relaties – deel 2

over verstikkende relaties

Een vriendin van ons is tot over haar oren verliefd op een man, en kortelings daarna had/heeft ze er ook een relatie mee. Uiteraard zijn we heel blij voor haar.

Tot ik vorige week samen met haar ging shoppen en koffie drinken en ze mij vertelde dat de man van het jaloerse type is. Hij controleert haar doen en laten, wil weten welke privé berichten ze op Messenger achterlaat en ze moet ook regelmatig haar gsm aan haar afgeven zodat hij eens door het sms en mailverkeer kan gaan. Ik trok zulke ogen en zei haar ook dat ze zoiets niet moet tolereren.

De vriendin is het type vrouw dat iedereen “schatteke” en “sweety” noemt, en ieder berichtje eindigt met een x en hartjes. Daar moet je niets achter zoeken, zij is het gewoon het type dat zo doet tegen iedereen, al zolang ik ze ken, en dat is meer dan 20 jaar. En hij heeft het daar moeilijk mee. Deels kan ik me daar iets bij voorstellen, maar hij probeert nu iemand te veranderen die hij net heeft leren kennen, en zij buigt helemaal voor hem.

Zij vindt dat ook niet leuk, maar ze ondergaat het want de sex is enorm. Ja, ieder heeft zo zijn prijs natuurlijk.

Gisterenavond ontving ik dan ook een sms van haar dat haar vriend een berichtje zou sturen via Messenger dat zij zogezegd zou hebben geschreven. Het bericht kwam even later binnen: heel officieel, niet haar schrijfstijl, en met als inhoud: we zijn nu meer dan 20 jaar vrienden en de laatste 4 jaar heel goede vrienden zelfs, het is dan ook ongepast naar mij en naar uw vrouw om berichtjes te sturen met x’s en hartjes. Ik zou graag hebben dat dit stopt. Met vriendelijke groeten, haar naam.

ja want zo schrijven vrienden naar elkaar, eindigen met “met vriendelijke groeten”. Vermoedelijk is hij haar hele adresboek afgegaan, de tekst wat aangepast per contact.

Ik heb haar per sms gezegd dat ik aan zulke zever niet meedoe, dat is niet zij, dat is meneer  Dwingeland. Ik wil zoiets echt wel respecteren, maar dat moet dan oprecht van haar komen en niet van iemand die haar Facebook overneemt en uit haar naam berichten begint te schrijven.

Normaal zou de vriendin met haar twee dochters ook kerstmis komen vieren bij ons, maar ik zei gisteren nog tegen mijn vrouw: “wedden dat ze met kerst niet mag komen van hem?!” – Ik wens mijn vriendin een betere vriend dan deze toe.

over verstikkende relaties

over een maand die is voorbij gevlogen

ja, het is al meer dan een maand geleden dat ik hier nog iets van blog heb achtergelaten. Maar we hebben dan ook niet stilgezeten. Iedere vrije minuut stond in het teken van het te renoveren aangekochte huis. Nieuwe elektriciteit, nieuwe vloeren in de vier slaapkamers, in de woonkamer en het bureau, vervolgens overal nieuwe ramen en bijhorende afwerking.  Een schuifdeur ontworpen en gebouwd (dank u schoonvader), nieuwe plafonds gestoken in drie kamers. En dan de klassiekers: bijplamuren, schuren, primer, behangen,schilderen …

En wat willen we nog doen? Een groot schuifraam in het bureau, de erker voorzien van een nieuw dak, de muren isoleren en spouwmuur laten vullen met isolatiemateriaal, steenstrips tegen de gevel, asfalt uit onze tuin laten halen (onze tuin van 16 op 10m was ooit een kleine parking), tuin aanleggen, een kotje van 8 op 4 neerhalen en daar een terras laten bouwen. Ja, we hebben nog enkele projectjes.

Volgende week wonen we een maand in de voor ons nieuwe gemeente. En ondertussen leren we hier volk kennen en dat is prettig. We storten ons volop in het sociale leven, we gaan zelfs “pinten” drinken (ik die nooit echt een café mens was) …

Minder prettig is dat één van onze drie katten weg is. De oude kater is gaan “wandelen”, en niet meer  thuis gekomen. De weg kwijt? Terug naar het oude adres willen gaan? (wat belachelijk ver is) Overreden? Andere thuis gevonden? (Op deze hoop ik stiekem) We zullen het nooit te weten komen …

Sinds 21 oktober werk ik niet meer (zie vorige blogjes) en stilaan begin ik mij nu zorgen te maken over wat ik nu ga doen in 2017. Ik had mezelf voorgenomen om in januari terug met iets te starten. Hetzij een job, hetzij een opleiding.

Er wacht mij een jobaanbieding, er wacht mij ook op een opleiding tot leerkracht, er wacht mij een ICT opleiding … wat ga ik doen?

Ik heb nog heel eventjes tijd om na te denken …

 

over een maand die is voorbij gevlogen

over spek met eiers

Na bijna 12 jaar kan je niet zomaar vertrekken als een dief in de nacht, nee met opgeheven hoofd, met een gevoel van ontspanning en opluchting, met een gevoel dat het tijd is om een nieuw hoofdstuk aan te gaan, maar ook met een gevoel van dankbaarheid voor de mooie momenten (toch wel) en de toffe collega’s die ik achterlaat.

De place to be: Het Verdronken Land van Saefthinge, een mooi natuurdomein en een bijhorende bruin café. Eerst wandelen, dan samen een stukje eten waarbij ik de drank voor mijn rekening neem.

Heel het fabriek uitnodigen doe ik niet, wil ik ook niet. Mijn afdeling, en nog enkele fijne collega’s buiten de afdeling. Op het einde van de maand is het dan zover. Super toch 🙂

over spek met eiers